Markerville
 |
| Húsið er svo sannarlega bleikt. |
Rétt fyrir utan smábæinn Markerville er býli Stepans G. Stephanssonar. Íbúðarhúsið hefur verið gert upp og sett upp laglegasta safn um skáldið og fjölskyldu hans og líf landnema í þessu héraði.
Þegar við komum var skólahópur á staðnum og mikill glaumur og glepi. Við hinkruðum fyrir utan en fljótlega kom út hópur af kátum krökkum og við hættum okkur inn. Í ferðamannamóttökunni voru þrjú ungmenni í landnemabúningum sveitt eftir að hafa stjórn á krökkunum við að kemba og baka á kolaeldavél. Þau voru hin ánægðustu með að fá Íslendinga í heimsókn, spurðu margs en fræddu okkur um ýmislegt. Alveg heimsóknarinnar virði.
Við héldum áfram til smábæjar sem myndaðist fljótlega eftir að landnemar fóru að setjast að á þessum stað um 1890. Menn fóru fljótlega að reyna að vinna mjólkina til að koma henni í verð en það gekk hálf böksuglega. Um aldamótin setti landstjórnin peninga í að koma upp mjólkurvinnslu í smábæjunum. Gegn því að koma upp húsi fengu menn tæki og aura til að ráða mann sem kunni til verka. Það var mjólkureftirlitsmaður ríkisins sem kom því til framkvæmda að þarna var reist rjómabú. Hann hét C.P. Marker. Íbúarnir voru svo hrifnir að nafni þorpsins var breytt úr Tindastóll í Markerville.
Rjómabúið opnaði árið 1902 og starfaði til 1972. Bændunum var hjálpað til að eignast skilvindu og rjómabúið kom peningum í umferð í samfélaginu. Fljótlega fjölgaði fólki og ýmiskonar þjónusta kom í bæinn og íbúar bæjarins komust á annað hundrað.
Fyrsti forstjóri mjólkurbúsins var Daniel Mørkeberg, að honum gengnum tók Carl sonur hans við og stjórnaði til lokunar. Markerville smjörið þótti mjög gott en breytingar í framleiðsluháttum gengu endanlega frá rekstrinum. Við lokun búsins fækkaði íbúum í 42.
Núna starfar safn í húsinu og vinnslunni eru gerð mjög góð skil. Svo er frábær kaffistofa sem býður upp á góðgæti eins og pylsur, vínartertu, pönnukökur og ávaxtagraut. Við fengum okkur nú bara ís sem bragðaðist mjög vel eftir annríki dagsins.
Við héldum áfram til smábæjar sem myndaðist fljótlega eftir að landnemar fóru að setjast að á þessum stað um 1890. Menn fóru fljótlega að reyna að vinna mjólkina til að koma henni í verð en það gekk hálf böksuglega. Um aldamótin setti landstjórnin peninga í að koma upp mjólkurvinnslu í smábæjunum. Gegn því að koma upp húsi fengu menn tæki og aura til að ráða mann sem kunni til verka. Það var mjólkureftirlitsmaður ríkisins sem kom því til framkvæmda að þarna var reist rjómabú. Hann hét C.P. Marker. Íbúarnir voru svo hrifnir að nafni þorpsins var breytt úr Tindastóll í Markerville.
Rjómabúið opnaði árið 1902 og starfaði til 1972. Bændunum var hjálpað til að eignast skilvindu og rjómabúið kom peningum í umferð í samfélaginu. Fljótlega fjölgaði fólki og ýmiskonar þjónusta kom í bæinn og íbúar bæjarins komust á annað hundrað.
Fyrsti forstjóri mjólkurbúsins var Daniel Mørkeberg, að honum gengnum tók Carl sonur hans við og stjórnaði til lokunar. Markerville smjörið þótti mjög gott en breytingar í framleiðsluháttum gengu endanlega frá rekstrinum. Við lokun búsins fækkaði íbúum í 42.
Núna starfar safn í húsinu og vinnslunni eru gerð mjög góð skil. Svo er frábær kaffistofa sem býður upp á góðgæti eins og pylsur, vínartertu, pönnukökur og ávaxtagraut. Við fengum okkur nú bara ís sem bragðaðist mjög vel eftir annríki dagsins.
Ummæli
Skrifa ummæli